Yearly Archives: 2013

/2013
24 11, 2013

Με φώτα ερήμου

By |Categories: Poem of the day|1 Comment

Φεύγοντας μέσα σ’ ένα χρόνο που δεν μπορεί να σε ξαναφέρει παρά σαν έκρηξη σ’ αυτό που λέμε τρυφερή φθορά του πνεύματος νιώθω πίκρα και περιφρόνηση γι’ αυτό που έγινε ο κόσμος δίχως εσένα χάθηκαν ξαφνικά οι στροφές και η ζωή ανοίγεται ευθεία Την τρέχω σιωπηλά με φώτα ερήμου ευώδης και παράξενος σαν όνειρο στο τέλος [...]

17 11, 2013

Θηλιά

By |Categories: Poem of the day|0 Comments

Σε είδα στον ύπνο μου Έβγαινες απ' το ποίημα Οι στίχοι κλείσανε πίσω σου νερά Έφτυσα λίγο γαλαξία σαν παιδί που του αρέσουν οι φωτιές κι οι επισκέψεις Μαμά είπα ήταν το πιο ωραίο μου παιχνίδι Διάλεξα απ' την ντουλάπα ένα απ' τα κλάματα που φύλαγα για τέτοιες περιπτώσεις και το 'σφιγγα όλη νύχτα σα θηλιά. [...]

25 09, 2013

Σε ακροβατώ

By |Categories: Agni|0 Comments

Περπατώ ακροβατώντας πάνω στα παλιά μας ίχνη ευφάνταστα κενή, έχοντας σακκίδιο στη πλάτη με ρούχα παλιά κι ενώ θηλυκά, τσαλακωμένα σκαρφαλωμένη σε ψιλοτάκουνες γόβες, υπεύθυνες των ιλιγγιωδών πτώσεων στα ερέβη της τρομαγμένης μου ψυχής. Λένα.

5 09, 2013

Η ιστορία του Charlie Williams.

By |Categories: Poem of the day|0 Comments

«Αυτή είναι η ιστορία ενώ αγοριού ονόματι Charlie που διαγνώστηκε ότι πάσχει από καρκίνο όταν ήταν μόλις πέντε ετών. Για την ακρίβεια ήταν η 5η μέρα του 5ου μήνα του 2005. Το ακριβές όνομα μου είναι Charlie Williams. Θα μπορούσα να είχα πεθάνει μέχρι σήμερα. Πρόσφατα έμαθα ότι δεν θα πεθάνω. Αναγκάστηκα να υποβληθώ σε θεραπείες [...]

26 05, 2013

Έφυγες

By |Categories: Poem of the day|0 Comments

Έφυγες κι έμεινα στο πεζοδρόμιο Η δύση άλλαζε χρώματα όπως η νύφη φορέματα μετά την τελετή Φωτιές σε τύλιξαν στο τέλος του δρόμου Ίχνη του ήλιου που εγκατέλειψε τη μέρα. Έφυγες κι έμεινα να αξιολογώ τις απώλειες σαν νοσοκόμος μετά τη μάχη Άφησες κομμάτια ιστορίας σε αφίσες που διαλαλούσαν τη μορφή σου κι ένα παρελθόν για [...]

10 02, 2013

Ἔχω δεῖ τὸν οὐρανό…

By |Categories: Poem of the day|0 Comments

Ἔχω δεῖ τὸν οὐρανὸ μὲ τὰ μάτια μου Μὲ τὰ μάτια μου ἄνοιξα τὰ μάτια του Μὲ τὴ γλῶσσα μου μίλησε Γίναμε ἀδελφοὶ καὶ κουβεντιάσαμε Στρώσαμε τραπέζι καὶ δειπνήσαμε Σὰν νὰ ἦταν ὁ καιρὸς ὅλος μπροστά μας Καὶ θυμᾶμαι τὸν ἥλιο ποὺ γελοῦσε Πού γελοῦσε καὶ δάκρυζε θυμᾶμαι Γιώργος Σαραντάρης