Λιβάδι σπαρμένο με νάρκες.
Κρατώ σφιχτά το χέρι της μνήμης
κι εξαναγκάζομαι εις περίπατον.
Η ζωή μου πριν
η ζωή μου μετά
στέκομαι στη διαχωριστική νησίδα
έχοντας χάσει τη πυξίδα
που’ χα καρφιτσωμένη σε σύγχρονο κονδυλοφόρο.
Ακούω τις εκρήξεις
είμαι μέσα τους, τις ακούω από μέσα
διατάζω ευχές να εξολοθρεύσουν το τέρας,
το τέρας που αντέχει
που τρώει και πίνει και ζει.
Και διακοπή
……………………………………..
Τώρα εγώ με τα παιδιά μου και τα δυό γειτονόπουλα
Πρωτομαγιά στο ίδιο λιβάδι
συλλογείς ανεμώνων
φύση, γέλια, στεφανάκια
φ ω τ ο γ ρ α φ ί ε ς στο Πήλιο
η ζωή μας τότε
σε ηλεκτρονική κορνίζα σήμερα
δίπλα στο αναμένο καντηλάκι,
Φάρος στα σκοτάδια της Λύπης
εγώ να σου φωνάζω σ΄αγαπώωωωωω ……

Λένα