Αγνούλα μου,

η είδηση ότι το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης απονεμήθηκε φέτος στον Barack Obama θα σε χαροποιούσε ιδιαίτερα και θα το επικροτούσες με θέρμη! Όταν έμαθες γι’ αυτόν ήταν τότε που μόλις είχαμε πάει στην Αμερική: εσύ άρχιζες τις πρώτες χημειοθεραπείες κι εκείνος μια σειρά από debates για να επικρατήσει της Hillary Clinton που ήταν το φαβορί στο κόμμα των Δημοκρατικών, για την υποψηφιότητα του προέδρου των ΗΠΑ. Η πολιτική άρχισε να σ’ ενδιαφέρει: ρωτούσες για πρόσωπα, κινήματα, συστήματα και εντυπωσιαζόσουν όλο και περισσότερο από κείνον το μελαψό άντρα που με τους λόγους του συνέπαιρνε τα ακροατήρια σε όλες σχεδόν τις πολιτείες που εμφανίζονταν. Συνέπαιρνε και μας τις δύο και δε χάναμε debate στη τηλεόραση, ούτε αργότερα τα τηλεφωνικά σχόλια με το θείο Σπύρο.
Ήταν το αουτσάιντερ στην εκλογική του αναμέτρηση.
Ήσουνα το αουτσάιντερ στο μαραθώνιο της μάχης με τον καρκίνο, της μάχης για τη Ζωή.
Είχατε τον ίδιο στόχο: να καταφέρετε το αδύνατο.
Είχατε το ίδιο σύνθημα στον αγώνα σας: Yes, we can.
Δέθηκες μαζί του, έγινε δικός σου άνθρωπος, φίλος και συνταξιδευτής.
Είμαι βέβαιη πως θα του έδινε μεγάλη χαρά αν γνώριζε το πόσο σε εμψύχωσε και σε βοήθησε να στερεώσεις αυτή τη δύναμη που είχες, τη γενναιότητα, το κουράγιο ν’ αντιμετωπίζεις το φόβο και να πολεμάς την αρρώστια, εσύ, που μπορεί να μην ήσουνα ούτε 17, αλλά ήσουνα λεβέντισσα, έτσι σε φώναζα και σε θαύμαζα.. θυμάσαι Αγνή μου, αγάπη μου…
Είχες κριτική και ταυτόχρονα θετική σκέψη για ανθρώπους και καταστάσεις.
Η δίκαιη, αυστηρή, ποτέ αδιάφορη Αγνή μου.
Και ξέρω πως τώρα θα χαιρόσουν με την χαρά του λέγοντας με έκφραση που δε θα σήκωνε αντίρρηση: όμως το άξιζε μαμά !!