Αγνή μου,

αισθάνομαι να σ’ αγαπάω κάθε μέρα περισσότερο,
θυμάσαι που σου το έλεγα συνέχεια το τελευταίο καιρό και νομίζω πως με πίστευες,
συμβαίνει και τώρα που είμαστε χώρια,
ίσως πιο πολύ τώρα που υπάρχει η απόσταση που διανύω καθημερινά για να σε βρω
και να ξεκουραστώ στη γάργαρη ηχώ του γέλιου σου,
στη μυρωδιά των νιάτων σου κοντά στ’ αυτάκι,
στ’ απαλά μαλάκια στο μέτωπο μ’ ένα φιλάκι αργό,
στα λεπτά δάχτυλα με το στρουμπουλό μαξιλαράκι στη βάση τους..
Με το βελούδο της παλάμης σου να μου χαϊδεύει το πρόσωπο,
πάει ο πόνος,
τον εξαφάνισες,
μένει η τραγική επιθυμία όλα να γίνονταν πάλι όπως ήταν παλιά,
…πριν την καταστροφή
Η μαμά