Γράμμα προς όλους τους σσσσιωπηλούς φίλους

Θέλω, όχι δε θέλω, να μιλήσω γι’ αυτά που πέρασε η Αγνή πάνω στο κορμί και μέσα στη ψυχή της. Όχι σα μαμά της, αλλά σα φύλακας άγγελός της θα τα θυμηθώ γραπτά, μιά και γιά μένα αυτό το ταξίδι της μνήμης είναι καθημερινή διαδρομή του νου και της καρδιάς. Πιστεύω πως όλα αυτά που συνέβησαν στην Αγνή μου ήταν βασανιστικά, άδικα, σαδιστικά, παράλογα, πως να εξηγήσεις γιατί ένα παιδί πρέπει να ταλαιπωρηθεί τόσο βάναυσα προτού αφήσει τη ζωή του στη μέση κι εξαναγκαστεί να φύγει.. Εγώ, η μισότρελλη, η δήθεν normal,  μαριονέτα της μοίρας, χαμένη για πάντα κι από χέρι, τη παρακολουθούσα να ωριμάζει μέσα από τη πάλη με την αρρώστια τόσο γρήγορα, που ξέχναγα την ηλικία της, ακόμα ότι εγώ είμουν η μεγαλύτερη από τις δυό μας. Ο φόβος με μίκραινε, με απομάκρυνε από την αλήθεια, με θύμωνε, με πάχαινε, με αγρίευε, με κάκιωνε, με κούτσαινε, έγινα μιά άλλη, έπαψα να ασχολούμαι με μένα, έπαψα να με φροντίζω ουσιαστικά, ζούσα στο περιθώριο και πίστευα πως η Αγνή θα τα καταφέρει και θα νικήσει τον καρκίνο