Ο Σεπτέμβρης σε θυμίζει πολύ Αγνή μου. Ηταν ο μήνας των γενεθλίων σου, τώρα θα γινόσουν 20 χρονών, σε σκέφτομαι ακαταμάχητη, να έχεις χωρέσει πολλά στη ζωή σου και να ασχολείσαι με ποικίλα θέματα, μαμά θέλω να σπουδάσω κάτι που να μου αφήνει χρόνο να κάνω κι άλλα πράματα..θυμάμαι τα μαθήματα Ισπανικών που θα τ’ αρχίζαμε μαζί, την κεραμική με την αγορά φούρνου, τις χάντρες που θα φτιάχναμε κοσμήματα, την εγγραφή μας στη πισίνα του Δήμου Χαλανδρίου, τον εθελοντισμό στη Φλόγα και στο Χαμόγελο του Παιδιού, τους άστεγους του Δήμου Αθηναίων, το ταξίδι στην Αφρική με προσφορά στα παιδάκια που υποφέρουν- ένα όνειρο που θα μας χωρούσε και τις δυό μας.. Οργανωτική και μεθοδική καθώς είσουν, ο Σεπτέμβρης ήταν ο μήνας να βάζεις τα σχέδιά σου σε πρόγραμμα υλοποίησης. Το ήξερες πόσο σε καμάρωνα και με θεωρούσες υπερβολική, εμένα που έπαιρνα ζωή από σένα.. Γεννήθηκες την ίδια μέρα με την Παναγία, είχες την ομορφιά και την σοφία της Μέρας.. Σεπτέμβρη άρχισες και τη πρώτη σου χημειοθεραπεία, τη πρώτη από τις πολλές που έκανες για να κερδίσεις κάτι που ήταν αυτονόητο για την ηλικία σου: τη Ζωή, την ίδια εποχή που οι φίλοι κι οι συμμαθητές σου άρχιζαν την τελευταία τάξη του Λυκείου και περνούσαν στη τελευταία ευθεία της προετοιμασίας γις τις εισαγωγικές, τόσο κόπο και συνειδητή πορεία και διπλώματα για τη Ζωή που θα είχες μετά, όταν θα μεγάλωνες, γιατί μούφυγες Αγνή μου, γιατί δε μου μεγάλωσες μάτια μου, γιατί, ποιός άντεξε και σε πήρε από τη Ζωή αυτή που μόνο καλά κι όμορφα πράματα θα έκανες.. Τόσο άδικο, τόση μοναξιά, τόση απόγνωση, πόσος πόνος.,,

η μαμά