Η Stephanie ζει στην Αμερική κι εγώ στην Ελλάδα. Είμαστε μακριά η μία απ’ την άλλη, αλλά οι καρδιές μας τόσο κοντά… Τη σέβομαι και τη νοιάζομαι, αισθάνομαι δεμένη μαζί της. Συμπαρασταθήκαμε στα παιδιά μας, τον Gabe και την Αγνή, στην μάχη τους ενάντια στον καρκίνο κατά την διάρκεια της διαμονής μας στο Ronald McDonald House στο Rochester της Minessota. Την θυμάμαι να κάθεται αργά το βράδυ στη κουζίνα και να γράφει στον υπολογιστή, ενόσω ο Gabe κοιμότανε στο δωμάτιό τους. Ήταν εκείνη που μου υπέδειξε την ύπαρξη των Care Pages στο διαδίκτυο.
Η Stephanie ήταν φιλική, σοβαρή και δυνατή. Φρόντιζε τόσο καλά τον Gabe, και κείνος έδειχνε τόσο ασφαλής στην αγκαλιά της! Η Αγνούλα συνήθιζε να λέει γιά την Stephanie: “είναι τόσο καλή μητέρα”!

Αγαπημένη μου Stephanie, όταν διαβάζω αυτά που γράφεις, είνα σα ν’ ακούω τη δική μου φωνή. Σ’ ευχαριστώ. Λυπάμαι τόσο πολύ..
Λένα

Stephanie is in USA and I am in Greece. We live far away from each other, but, our heartaches are very close…
I respect her and I mind her; I feel connected to her.
We both support our children, Gabe and Agni, fight cancer while staying at the Ronald McDonald House in Rochester, Minessota.
I remember her sitting in the kitchen, late in the evening, typing on her laptop while Gabe was sleeping in their room. She introduced me to the “Care Pages”.
Stephanie was friendly, serious and strong. She was taking great care of Gabe who looked so safe in her arms! Agni used to say about her: “She is such a good mother!”

My dear Stephanie, when I read what you write I can hear the voice of my own heartache. Thank you very much. I feel for you. I am so sorry..

Lena


Almost 2 years…

1 year, 11 months, 29 days…from the time I write this to when my baby became an angel…

When Gabe died, the biggest part of me died with him. He was my only child. There lies a hole in my heart that can never be filled, a knife in my heart that can never be removed, a void in my life that can never be replaced, an ache that will never stop, and my life was changed forever. I didn’t think I would survive an hour without him, much less a day, a week, a month, a year. Now it has been 2 years since he left this earth and each day it is harder and harder to find a reason just to get out of bed. There’s no place I want to go, nothing I want to do, nothing I want to buy. I only want Gabe and only God knows when that day will be. Until then I have to be satisfied with my dreams of him at night, the pictures of him scattered throughout the house and my memories of him.

The times we spent together are like fleeting moments. Sometimes it seems like only yesterday that I held him and kissed him. Other times it feels like forever since I held him in my arms, heard him laugh, just held him, he was my little cuddler, loved to sit on my lap and just sit or be read to, but he just loved me holding him. Sometimes it feels like it really never happened, like he was never here. Why? Where is my angel? Some people only dream of angels, I hold one in my heart. He was so strong and brave, he just wanted to be a normal little boy. He loved being alive, playing and having fun. He found the best in everything. Little things made him laugh. Now, hardly anyone talks about him, it’s like it is a forbidden subject. I miss him so much, it is hard to believe it is 2 years, feels just like yesterday.

I miss you so much my little man…

Stephanie


Σχεδόν 2 χρόνια…

1 χρόνος, 11 μήνες, 29 μέρες…. από την ώρα που το γράφω, μέχρι που το μωρό μου έγινε άγγελος…

Όταν πέθανε ο Gabe, το μεγαλύτερο κομμάτι μου πέθανε μαζί του. Ήταν το μοναδικό μου παιδί. Υπάρχει μια τρύπα στη καρδιά μου που ποτέ δε θα κλείσει, ένα μαχαίρι στη καρδιά μου που ποτέ δε θα βγει, ένα κενό στη ζωή μου που ποτέ δε θ’ αναπληρωθεί, ένας Πόνος που ποτέ δε θα σταματήσει, η ζωή μου άλλαξε για πάντα. Δε πίστευα ότι θα μπορούσα να επιζήσω ούτε μια ώρα χωρίς αυτόν, πολύ λιγότερο μια μέρα, μια βδομάδα, ένα μήνα, ένα χρόνο. Τώρα έχουν περάσει 2 χρόνια από τότε που άφησε τούτη τη γη και κάθε μέρα είναι όλο και πιο δύσκολο να βρω κάποιο λόγο να σηκωθώ απ’ το κρεβάτι. Δεν υπάρχει μέρος να θέλω να πάω, τίποτα που να θέλω να κάνω, τίποτα να θέλω να αγοράσω. Το μόνο που θέλω είναι ο Gabe και μόνο ο Θεός γνωρίζει πότε θα ‘ναι εκείνη η μέρα. Μέχρι τότε πρέπει να είμαι ικανοποιημένη με τη παρουσία του στα όνειρα μου τη νύχτα, τις φωτογραφίες του διασκορπισμένες παντού μέσα στο σπίτι και τις αναμνήσεις μου από κείνον.

Οι ώρες που περάσαμε μαζί μοιάζουν με φευγαλέες στιγμές. Κάποιες φορές είναι σα χθες που τον είχα και τον φιλούσα. Άλλες φορές είναι σαν από πάντα να τον κρατούσα αγκαλιά, να τον ακούω να γελάει, ήταν ο αγκαλίτσας μου, αγαπούσε να κάθεται απλά στην αγκαλιά μου και να διαβάζει. Του άρεσε τόσο να είμαστε αγκαλιά. Μερικές φορές αισθάνομαι σα να μη συνέβη τίποτα απ’ όλα αυτά στ’ αλήθεια, σα να μην υπήρξε ποτέ εδώ. Γιατί? Πού βρίσκεται ο άγγελός μου? Κάποιοι ονειρεύονται αγγέλους, εγώ κρατώ έναν στην καρδιά μου. Ήταν τόσο δυνατός και γενναίος, το μόνο που ήθελε ήταν να είναι ένα κανονικό αγόρι. Είχε ζωντάνια, του άρεσε να παίζει και να διασκεδάζει. Όλα τα θεωρούσε καλά. Γελούσε με μικρά πραγματάκια . Τώρα, σπάνια κάποιος μιλά γι αυτόν, σα να πρόκειται για ένα απαγορευμένο θέμα. Μου λείπει τόσο πολύ, είναι δύσκολο να πιστέψω ότι πέρασαν 2 χρόνια, μου φαίνεται σαν χθες.

Μου λείπεις τόσο πολύ μικρέ μου άντρα…

Stephanie