Άγνωστος άνδρας μ’ οδηγεί σ’ άγνωστη πόλη
αμίλητος καπνίζοντας μισό τσιγάρο
κι όπως ακούω μόνο τα δικά μου βήματα
“να δεις που θα’ ναι όνειρο” του λέω
μιλώντας στο κενό
γιατί τον χάνω ξαφνικά στρίβοντας στη γωνία
και νά με σ’ ένα δρόμο με ακακίες.

Αιφνίδια νοσταλγία με βυζαίνει
κι ακούω μιά φωνή από βαθιά
με χνούδια ν’ ανεβαίνει και φτερούγες

Μιχάλης Γκανάς – Παραλογή (1993).