Θέλω να γράψω ένα ποίημα
για τα κρυμμένα αστέρια της καθημερινότητας:
την εξυπνάδα, την καλοσύνη, την ευθυμία
που σιωπηλές κι ανειδίκευτες
μας βοηθάνε να ζήσουμε.
Οι κυρίες επιστήμες, γνώσεις, αρετές
κάθονται στο σαλόνι
για τους διαβασμένους, τους καλοντυμένους
που’ ρχονται να τις συμβουλευτούν.
Όμως η ζωή ποντικίνα αλαφιασμένη
τρέχει απ’ το μνήμα στην κουζίνα
απ’ την κουζίνα στο μνήμα.
Μόνο μία ιδέα απροσδόκητη, φωτεινή
μπορεί να σταματήσει
τον ηλίθιο καταρράκτη της ματαιότητας
μόνο ένα γέλιο
μπορεί να χρωματίσει
τη σκούρα πραγματικότητα
μόνο η καλοσύνη
μπορεί να σώσει.

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ Στον ουρανό τού τίποτα με ελάχιστα (2005)